دوباره باز آغاز بی پایان گریه های من

شروع می شود و دوباره باید رویای

شکفته تو را از یاد ببرم.دوباره باید آرام و

بی صدا در ظلمت شب ازغم هجرانت گریه

کنم تا تمام ستارگان و کهکشان ها صداقت

کلامم رابا گریه هایم باور کنند. به راستی

که چه کسی آواز جدایی را سر داد و من

را از تو جدا کرد؟لعنت بر تو ای روزگار

 بی وفا که ناقوس جدایی را تو به صدا در

 آوردی و آهنگ جدایی را تو نواختی .

حالا چگونه این دل من با این فریاد

دلخراش جدایی کنار برود.احساس می کنم

که از جدایی نفرت دارم و مرغان

خوش آواز دگر بار ناقوس جدایی سر

می دهند گویا آنان نیز از جدایی گریزانند

ولی عزیزم تو را هرگز فراموش نمیکنم

اگر چه بین ما جدایی افتد .

باید همه بدانند که ما اسیر بازی سرنوشت شده ایم و

بی خودی در تکاپو هستیم و فردای ما

را سرنوشت رقم می زند.